Hepsi vatanı seviyor.
Sorunları, içindeki bir kısım ahaliyle.
Misal…
Bu vatanda yaşayan insanların, bu toprakların çocuklarının bazen yarısından bile nefret ederek bir vatan sevme hali!
Milyonlarca insanı aşağılayabilen kocaman bir sevgi!
Karısının, sevgilisinin cesedi başında “Seviyordum, öldürdüm” diyen bir ruh hali.
Yarısından, bazen daha fazlasından nefret ettiğin bir vatanın birlik, beraberlik ve bölünmez bütünlüğü!
İnsanını sevmeden, hadi sevmek bir yana, milyonlarca insanı insan saymayan bir şizofreni!
***
Adında “Adalet” olacak; koskocaman bir kitle partin bulunacak. Yıllardır devleti, hükümeti tutacaksın…
Sonra, bazen topluca, bazen tek tek insan kovalayacaksın.
Dışlanmışlığın, itilmişliğin, öteki sayılmanın ne olduğunu bildin sanılacak…
Lakin, kibir her yanını saracak!
Sonra, adında “Halk” olacak…
Tercümesi “Halk idaresi” olan cumhuriyetin kurucu mirasına sahip olacaksın…
Lakin “Halk”ın yarısını kafadan beyinsiz sayabileceksin.
***
Ya delikanlılığın deforme olmuş hali, iktidar ve büyüklük kibriyle çatacaksınız sizden saymadığınıza…
Ya hala devlet, seçkinlik, statü kibirleriyle milyonlarca insanı aşağılayacaksınız.
Kibriniz bazen ölü insanları bile aşağılatacak size…
Bazen güçsüz insanlar intikam ve gözdağı diye kudretinizin emrindeki güçlerce hırpalanacak.
Ya da öteki sizin en sağlam destekçileriniz, sivil veya askeri iş ortamlarında altındakileri ezenler, hor görenler, köleleştirenler olacak.
Ve hanginiz ağzınızı açarsa açsın…
Bize “Birlik, beraberlik, bütünlük”ten söz edeceksiniz.
***
Seçim, bize ancak var olabilenler arasından tercih imkânı veriyor elbet.
Gönlünüzden ne geliyorsa, gönlünüze göre olsun.
Ancak…
Bir türlü “birlik, beraberlik, bütünlük”ünü sağlayamayan, darmadağın olan, birbirine benzer hallerinin, mağduriyetlerinin, ezilmişliklerinin, aşağılanmışlıklarının farkında olmadan, sınıf arkadaşlarını, kardeşlerini asla idrak etmeden, bir ötekinin kimliğine düşmanlıkla kendine saf seçen “alttakiler, aşağıdakiler”denseniz…
Sadece o kibrin gölgesinden şu kibrin kucağına salınıp sallanıp duracaksınız.
***
“Halk çocukları”; büyüyünce, lider filan olunca, pohpohlanıp kudret kazanınca…
Kendilerini tutamıyor kardeş!
Yoksa ne biri hanedandan…
Ne diğeri sosyeteden.
“Demokrasinin ucubesi” bile; Kasımpaşa’dan yahut Tunceli’den, Sünni ya da Alevi, Türk veya Kürt; alttan, ortadan, yandan, kenardan birilerinin ama öyle ama böyle sıçramasına elveriyor…
Lakin, bir büyüklük, bir devlet, bir kudret, bir hükmetme, bir ötekini aşağılama kibri de onlarla birlikte zıplayıp duruyor.
***
Delikanlılık, kavga, bazen kalenderlik bazen öfke…
Gücünü mertlikten alıyorsa, ne ala!
Ama mertlik kibir kaldırmaz.
Mertlik tevazu ile beslenir.
Mertlik milyonlarca insanı beyinsiz saymaya da gelmez.
Mertlik kendine öz saygıdan yola çıkar; insana saygıyla, aşağılayana ve kibre isyanla büyür!
Mertlik güce karşı isyandır; güçsüze tokat değil!
***
İlle de…
Ne oldum dersen…
Ne olmadığın anlatılır!