“CHP’nin seyirci koltuğundaki konumu tarihi bir günaha ortaklık değil mi?”
Gazeteci, yazar İrfan Aktan, Ağustos ayından bu yana süren çatışmalı sürecin sonlandırılmasında HDP’nin CHP tarafından yalnız bırakıldığını savundu. Aktan,  “Uluslararası güçler, bu savaşı Türkiye’nin iç meselesi olarak gördüklerini ilan ediyorlar. Fakat işin tuhafı, bu savaşa CHP’nin de “AKP ve PKK’nin iç meselesi” muamelesi yapması. Savaş karşıtı bir harekete zaten dünden hazır olan Kürtlere el uzatacak tek gücün CHP olduğunu varsayarsak, bu partinin seyirci koltuğundaki konumu tarihi bir günaha ortaklık değil mi?” şeklinde görüşlerini vurguladı.

Aktan’ın ZETE’de dün yayımlanan “Bu savaşın kimseye zararı yok mu?” başlıklı yazısının ilgili kısmı şöyle:

İktidara müjde: “Sonunuz cunta gibi olur!”

3 Ağustos 2015 tarihli yazımızda , AKP’nin Temmuz 2015’te başlattığı savaşı herkes sebebini unutana kadar sürdüreceğini ileri sürmüştük. Uzun savaşlar, başlama sebebi unutulan savaşlardır. O yüzden de geriye dönülecek nokta aranmaz, aransa bile o nokta bulunana kadar sayısız insan hayatını kaybetmiş olur. Aradan geçen 9 aylık süreçte HDP’nin sıkışmışlığı, CHP’nin kabiliyetsizliği, sinikliği ve MHP’nin artan desteği dolayısıyla AKP, toplumu bu savaşın gerekliliğine razı etmiş gibi görünüyor.

Dolayısıyla AKP açısından halihazırda çözüm sürecine dönülmesi için güçlü bir sebep de yok, mecburiyet yaratacak itici bir güç de. Hem zaten sivillerin cenazelerinin günlerce sokakta bırakıldığı, Yüksekova’da olduğu gibi sokaklardaki ölü bedenlerin kedilere yem yapıldığı bir vahşetten sonra dönülecek bir geçmiş, gidilecek bir gelecek kaldı mı?

AKP’nin 9 aylık süreçteki savaşı yoğunlaştırılmış 90’lar olarak gerçekleştirmesi, Kürtlerin coğrafyasında, zihinlerinde ve kalplerinde şimdiden çözüm sürecine girilse dahi onarılması yılları alacak bir tahribat yarattı. Keza Türklere pompalanan milliyetçi, anti-Kürt hissiyatın da dindirilmesi yılları alacak gibi görünüyor.

Bu arada, savaş enkazının askeri bir darbeyi beraberinde getirebileceğine dair söylentiler dolaşıyor son zamanlarda. Ancak bu sanrıya kapılanlar, yoğunlaştırılmış 1990’lara mührünü basan ve zaten darbe hukukunu işleten bir iktidara kimin, neden darbe yapacağının yanıtını veremiyor. Dahası, AKP’ye “sonunuz 12 Eylül darbecileri gibi olur” diyenler, iktidara bu mesajla müjde verdiklerini bile idrak edemeyecek durumdalar: Türkiye’de darbeciler (Talat Aydemir istisnası kaideyi bozmaz) yataklarında huzur içinde ölmüşlerdir.

“Bu savaşın kimseye zararı yok mu?”

Diri tutulacak hafıza, barışın yeşereceği tek alandır. Hatırlayalım: Çözüm sürecinin akamete uğratılmasının temel sebeplerinden biri AKP’nin Rojava politikasıydı. Çatışmalı sürecin, Rojava’yla dayanışmak üzere Suruç’a giden gençlerin IŞİD tarafından 20 Temmuz 2015’te katledilmesinden dört gün sonra başladığını unutmamak gerekiyor. Ne var ki AKP, Türkiye içinde Kürt hareketine karşı yürüttüğü tahrip gücü yüksek savaşta Rojava politikası lehine ne bölgesel ne de uluslararası alanda herhangi bir kazanım elde edebildi. Nitekim Erdoğan’ın ABD seyahatinden umduğunu bulamamasını, (Hürriyet Gazetesi yazarı Verda Özer’in aktardıklarına bakılırsa Erdoğan Obama’ya “PYD’yi bırakın, onun yaptığını biz yapalım” şeklinde bir öneride bulunmuş ama bu önerisi net olarak reddedilmiş.) Suriye ve Rojava politikasındaki iflasının yeni bir aşaması olarak kaydetmek gerekiyor. Ancak AKP’nin Rojava politikasının iflası, onu Türkiye’de Kürt hareketiyle savaşmamaya mecbur bırakmıyor. Aksine, AKP uluslararası güçlerin engellemesinden dolayı Rojava’ya vuramadığı darbeyi, kimsenin itiraz etmediği içerideki savaşla Kürt hareketine vurma kararlılığını daha da artırıyor.

O yüzden Erdoğan’ın, mevcut savaşın Gezi isyanından daha büyük bir tehdit oluşturmadığına dair tespiti son derece doğru. Çünkü içeride de dışarıda da bu savaşa karşı güçlü bir itiraz yok. Hak ihlalleri, insanlık suçları, vahşet gösterileri twitlik “malzeme” dışında hiçbir tesir yaratmıyor. On binlerce insanın yerinden edilmesi, ilçelerin bombalanması, infazların bırakın soruşturmaya, savcılık incelemelerine bile konu olmaması haber değeri bile teşkil etmiyor.

13 Mart’tan beri sokağa çıkma yasağının ve bombardımanın sürdüğü Yüksekova’dan arayan bir tanıdık, yanıtı bile aranmaktan vazgeçilen bir soruyu tekrarlıyordu: “Ne oldu Avrupa’nın insan hakları hassasiyetine? Ne oldu dünyaya? Japonya’da bir kediye araba çarpsa, aynı anda hayvan hakları için Avrupa’da insanlar sokağa çıkıyor. Burada her gün evler bombalanıyor, insanlar ölüyor. Acaba bu savaşın kimseye bir zararı mı yok?”

Son soru en mühimi: Güçlü bir itiraz olmadığına göre, bu savaşın kimseye zararı mı yok? AKP’nin Rojava’ya müdahalesine müsaade etmeyen ABD, AB ve Rusya’nın aynı tutumu Türkiye içindeki çatışmalara karşı da takınmasını bekleyenler yanılıyor. Çünkü Türkiye içinde yürütülen savaştan bu güçlerin herhangi bir zararı yok. Uluslararası güçler, bu savaşı Türkiye’nin iç meselesi olarak gördüklerini ilan ediyorlar. Fakat işin tuhafı, bu savaşa CHP’nin de “AKP ve PKK’nin iç meselesi” muamelesi yapması. ABD, AB, Rusya bu savaşı ne kadar uzaktan, üstelik sırıtarak izliyorsa, CHP de aynı şekilde izliyor. Savaş karşıtı bir harekete zaten dünden hazır olan Kürtlere el uzatacak Türkiye’nin batısını harekete geçirebilecek tek gücün CHP olduğunu varsayarsak, bu partinin seyirci koltuğundaki konumunun ne kadar tarihi bir günaha ortaklık olduğu daha iyi idrak edilir.
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.